ذخیره استراتژیک بیت کوین آمریکا چیست؟

ذخیره استراتژیک بیت کوین ایالات متحده، یک انبار دولتی از بیت کوین است که در مارس ۲۰۲۵ با یک «فرمان اجرایی» (Executive Order) تأسیس شد. این فرمان، بیت کوین را به عنوان یک دارایی ذخیره بلندمدت تلقی می کند (مشابه با نحوه نگهداری طلا توسط دولت ها) و دستور می دهد که کوین های قرار گرفته در این ذخیره، نباید به فروش برسند.

تقریباً تمام بیت کوین های دولت ایالات متحده از طریق مصادره های قانونی و کشفیات نهادهای مجری قانون جمع آوری شده است. این ذخیره، یک برنامه برای خرید بیت کوین در بازار آزاد نیست و پشتوانه مصوبه کنگره را نیز ندارد؛ بلکه در حال حاضر تنها بر اساس یک فرمان اجرایی رئیس جمهور بنا شده است که روسای جمهور آینده می توانند آن را لغو کنند.

در این مقاله، به بررسی تاریخچه، دارایی ها و آینده ذخیره استراتژیک بیت کوین آمریکا می پردازیم.

نکات کلیدی

• ذخیره استراتژیک بیت کوین، یک انبار دولتی از بیت کوین است که برای اهداف استراتژیک و بلندمدت نگهداری می شود.
• نسخه آمریکایی این ذخیره در مارس ۲۰۲۵ با یک فرمان اجرایی ایجاد شد و بودجه (موجودی) آن از بیت کوین هایی تأمین می شود که دولت در پرونده های جنایی و حقوقی کشف و ضبط کرده است.
• دولت ایالات متحده در حال حاضر بیش از هر کشور دیگری بیت کوین در اختیار دارد: برآوردها حاکی از آن است که این رقم بین ۲۰۰,۰۰۰ تا ۳۲۸,۰۰۰ واحد بیت کوین است.

ذخیره استراتژیک چیست؟

ذخیره استراتژیک (Strategic Reserve)، انباشتی از یک منبع ارزشمند است که دولت آن را از مصرف عادی خارج می کند تا بتواند در مواقع بحران از آن بهره ببرد یا برای منافع ملی بلندمدت آن را حفظ کند. برخی از نمونه های شناخته شده عبارتند از:

• نفت: «ذخیره استراتژیک نفت»، انبار نفت خام اضطراری است که ایالات متحده پس از شوک های نفتی دهه ۱۹۷۰ ایجاد کرد تا بتواند در برابر اختلالات عرضه مقاومت کند.
• طلا: خزانه داری آمریکا ذخایر بزرگ طلا را در مکان هایی مانند انبار «فورت ناکس» (Fort Knox) نگهداری می کند. ارزش این طلاها در دفاتر دولتی با قیمت قانونی ۴۲.۲۲ دلار در هر اونس ثبت شده است که هیچ ارتباطی با قیمت روز و بازاری طلا ندارد.
• ارزها: دولت ها و کشورها همچنین ذخایر ارزی خارجی (Foreign Currency Reserves) نگهداری می کنند؛ به این معنی که انبوهی از ارزهای معتبر مانند دلار، یورو یا ین را برای مدیریت نرخ ارز و انجام تعهدات بین المللی در اختیار دارند.

این ذخایر اهداف متفاوتی را دنبال می کنند. نفت نگهداری می شود تا در مواقع اضطراری آزاد شود. طلا و ارز خارجی به عنوان ذخیره ارزش (Store of Value) و ابزاری برای ثبات پولی نگهداری می شوند. ذخیره بیت کوین، همان طور که آمریکا آن را چارچوب بندی کرده است، بیشتر به مدل طلا شباهت دارد، زیرا هدف آن نگهداری این دارایی برای بلندمدت است.

در اقتصاد کلان، داشتن ذخایر استراتژیک (چه به صورت صندوق توسعه ملی در ایران و چه به شکل ذخایر ارزی بانک مرکزی) ابزاری حیاتی برای هجینگ (پوشش ریسک) در برابر شوک های تورمی و تحریم های خارجی است. ورود یک دارایی غیرمتمرکز مانند بیت کوین به سبد ذخایر استراتژیک یک ابرقدرت اقتصادی، نشان دهنده تغییر پارادایم در درک دولت ها از مفهوم «پول» و «ذخیره ارزش» در قرن بیست و یکم است.

چرا بحث بر سر ذخیره بیت کوین بالا گرفته است؟

علاقه به ذخیره ملی بیت کوین هم زمان با تغییر جایگاه بیت کوین از یک دارایی حاشیه ای به دارایی مورد اعتماد نهادهای بزرگ، افزایش یافت. موج پذیرش نهادی که پس از راه اندازی صندوق های قابل معامله (ETF) اسپات بیت کوین در آمریکا در سال ۲۰۲۴ رخ داد، همراه با گسترش استراتژی های خزانه داری شرکت های بزرگ، باعث شد این دارایی در نگاه برخی از سیاست گذاران، پایدارتر و ماندگارتر از گذشته به نظر برسد.

عرضه محدود و سقف دار بیت کوین، آن را در برابر بی ارزش شدن (Debasement) که گریبان گیر ارزهای فیات (که دولت ها می توانند به دلخواه چاپ کنند) می شود، مقاوم می کند. این دارایی همچنین در برابر شوک های عرضه مصون است؛ برخلاف بازارهای کالایی که کشف یک میدان نفتی یا معدن فلزات جدید می تواند معادلات آن ها را بر هم بزند.

اگر یک دارایی با عرضه ثابت به کسانی که زودتر آن را جمع آوری می کنند پاداش می دهد، کشوری که اکنون اقدام به خرید می کند ممکن است نسبت به کشورهایی که منتظر می مانند، مزیت رقابتی پیدا کند. فرمان اجرایی آمریکا نیز بر همین نکته تکیه دارد و ادعا می کند که حضور در میان اولین کشورهایی که ذخیره استراتژیک بیت کوین ایجاد می کنند، یک مزیت استراتژیک به همراه دارد.

آیا دولت آمریکا از قبل بیت کوین داشته است؟

دولت ایالات متحده بزرگ ترین دارنده دولتی شناخته شده بیت کوین در جهان است. این کشور اساساً تمام این دارایی را از طریق اقدامات نهادهای مجری قانون به دست آورده است، نه از طریق خرید. هنگامی که آژانس های فدرال، بیت کوین را در پرونده های جنایی یا مدنی توقیف می کنند، این بیت کوین در نهایت از طریق فرآیند مصادره (Forfeiture) به مالکیت دولت درمی آید.

این دارایی ها حاصل چند پرونده بزرگ هستند. انهدام بازار دارک نت «جاده ابریشم» (Silk Road) یکی از اولین محموله های بزرگ بیت کوین دولت را به همراه داشت. بعداً، وزارت دادگستری (DOJ) در سال ۲۰۲۲ بالغ بر ۹۴,۶۳۶ بیت کوین را در ارتباط با بازیابی هک صرافی «بیت فینکس» کشف و ضبط کرد. در بزرگ ترین اقدام از این دست در تاریخ وزارت دادگستری، دولت در مارس ۲۰۲۵ علیه شبکه «گروه پرینس» (Prince Group) وارد عمل شد و ۱۲۷,۲۷۱ بیت کوین را در پرونده ای مرتبط با کلاهبرداری های سرمایه گذاری موسوم به «قصابی خوک» (Pig-butchering) توقیف کرد.

دولت ایالات متحده تقریباً ۳۳۰,۰۰۰ بیت کوین (حدود ۱.۵ درصد از کل عرضه) در اختیار دارد که آن را به بزرگ ترین دارنده دولتی بیت کوین در جهان تبدیل می کند. البته این آمار بر اساس برآوردهای خارجی و ردیابی کیف پول های بلاک چین به دست آمده و یک افشای رسمی و حسابرسی شده نیست.

تعیین تعداد دقیق این بیت کوین ها دشوار است، زیرا تفاوت حقوقی مهمی بین بیت کوین های «توقیف شده» و «مصادره شده قطعی» وجود دارد. تنها دارایی های مصادره شده قطعی، رسماً دارایی دولت ایالات متحده محسوب شده و واجد شرایط گنجانده شدن در ذخیره استراتژیک بیت کوین هستند؛ در حالی که کوین هایی که هنوز درگیر مراحل قانونی و دادگاهی هستند، در وضعیت بلاتکلیفی به سر می برند.

ذخیره استراتژیک بیت کوین چگونه کار می کند؟

ذخیره استراتژیک بیت کوین با تجمیع بیت کوین های دولتی در حساب های تحت کنترل وزارت خزانه داری و نگهداری آن تحت یک سیاست مشخص کار می کند. فرمان اجرایی مارس ۲۰۲۵ این ساختار را به حرکت درآورد، اگرچه بسیاری از جزئیات عملیاتی آن هنوز در حال تدوین است. اجزای اصلی آن عبارتند از:

۱. فرآیند اکتساب (Acquisition)

این ذخیره در حال حاضر از بیت کوین هایی تشکیل شده که از طریق روند توقیف دارایی های جنایی یا مدنی مصادره شده اند و از بازار آزاد خریداری نشده اند. این فرمان همچنین به وزارتخانه های خزانه داری و بازرگانی دستور می دهد تا راه های «خنثی از نظر بودجه» (Budget-neutral) را برای به دست آوردن بیت کوین بیشتر بررسی کنند؛ به این معنی که روش هایی پیدا کنند که هیچ هزینه اضافه ای برای مالیات دهندگان نداشته باشد.

یک ایده مطرح شده توسط مقامات که در قوانین پیشنهادی نیز گنجانده شده، تجدید ارزیابی طلای دولت است (که در حال حاضر با نرخ مصوب ۴۲.۲۲ دلار در هر اونس ثبت شده) تا به ارزش بازار نزدیک شود و از سود دفتری حاصل از آن، برای تامین مالی خریدهای بیت کوین استفاده شود. تا ژوئیه ۲۰۲۶، هیچ خرید تأییدشده ای در بازار آزاد انجام نشده است.

۲. حضانت و نگهداری (Custody and Storage)

این فرمان، وزارت خزانه داری را موظف به مدیریت کیف پول های رمزارز دولتی می کند. روند حسابرسی که پس از این فرمان انجام شد، تصویر پراکنده و گاه نگران کننده ای از نحوه نگهداری کوین های توقیف شده در سازمان های مختلف نشان داد. یکی از مقامات کاخ سفید اعلام کرد که کیف پول های سردی (Cold Wallets) را پیدا کرده اند که به سادگی در کشوی میز کارمندان در سازمان های مختلف نگهداری می شدند!

در اوایل سال ۲۰۲۶، گزارش شد که سرویس مارشال های ایالات متحده (U.S. Marshals Service) در حال بررسی احتمال هک حساب های دارایی های دیجیتال دولتی است، زیرا ادعا شده بود یک هکر بیش از ۶۰ میلیون دلار از این دارایی ها را به سرقت برده است. متمرکز کردن حضانت این دارایی ها تحت نظر خزانه داری، تا حدودی پاسخی به همین نوع آسیب پذیری هاست.

۳. چارچوب مدیریتی (Management Framework)

این فرمان سازمان ها را ملزم می کند تا به طور کامل دارایی های دیجیتال خود را حسابرسی کرده و به خزانه داری و کارگروه ویژه رئیس جمهور در بازارهای دارایی دیجیتال گزارش دهند. طبق این فرمان، بیت کوین های موجود در این ذخیره نباید فروخته شوند و باید به عنوان دارایی های ذخیره ایالات متحده حفظ شوند.

نهاد مجزای دیگری به نام «انبوهه دارایی های دیجیتال ایالات متحده» (U.S. Digital Asset Stockpile)، دارایی های غیر بیت کوینی دولت (مانند اتریوم و سایر توکن ها) را تحت قوانین متفاوت و انعطاف پذیرتری نگهداری می کند که امکان فروش آن ها را فراهم می سازد.

مقایسه ذخیره استراتژیک بیت کوین آمریکا و ذخیره طلا

سابقه چند هزار ساله طلا، هسته اصلی جایگاه آن به عنوان یک دارایی ذخیره است و بیت کوین هنوز آنقدر عمر نکرده که بتواند با آن رقابت کند. بیت کوین سریع تر منتقل می شود و راستی آزمایی آن روی شبکه (On-chain) آسان تر است. اما آنچه مقامات محتاط خزانه داری را به درنگ وامی دارد، نیمه دیگر ویژگی های آن است: تاریخچه کوتاه و نوسانات قیمتی بسیار شدیدتر از طلا.

یکی از چالش های اصلی در علم مالی برای پذیرش بیت کوین به عنوان جایگزین طلا، مفهوم «عمق بازار» (Market Depth) است. بازار طلا تریلیون ها دلار عمق دارد و بانک های مرکزی جهان محرک های اصلی آن هستند. در مقابل، بازار بیت کوین با وجود رشد چشمگیر، همچنان نسبت به شوک های نقدینگی حساس تر است. با این حال، شفافیت ذاتی بلاک چین، هزینه های سنگین حسابرسی فیزیکی که در مورد طلا وجود دارد را به صفر می رساند.

مزایای بالقوه ذخیره استراتژیک بیت کوین

حامیان این طرح به چندین مزیت بالقوه اشاره می کنند. البته هر یک از این موارد به مفروضاتی درباره آینده بیت کوین بستگی دارد که هیچ کدام کاملاً تضمین شده نیستند.

• تنوع بخشی به سبد سرمایه گذاری: تخصیص بخش کوچکی به بیت کوین می تواند ذخایر ملی را از وابستگی مطلق به ارزها و اوراق قرضه خارج کند، زیرا بیت کوین همیشه همگام با آن دارایی ها نوسان نمی کند.
• رهبری در حوزه دارایی های دیجیتال: نگهداری بیت کوین نشان دهنده قصد ایالات متحده برای رهبری (و نه عقب ماندن) در زمینه دارایی های دیجیتال است که می تواند به حفظ نوآوری های حوزه کریپتو در داخل مرزهای این کشور کمک کند.
• کمیابی بلندمدت: سیاست «عدم فروش»، برای بهره برداری از عرضه ثابت بیت کوین در افق بلندمدت طراحی شده است. اگر کمیابی واقعاً باعث افزایش ارزش شود، دولتی که زودتر اقدام به انباشت کرده، برنده خواهد بود.
• رقابت پذیری اقتصادی: اگر کشورهای بیشتری رفتار با بیت کوین به عنوان یک دارایی ذخیره را آغاز کنند، کشورهایی که از قبل آن را در اختیار دارند از مزیت حرکت زودهنگام (First-mover advantage) بهره مند خواهند شد.

خطرات و انتقادات احتمالی

انتقادات قابل توجهی پیرامون این ذخیره استراتژیک وجود دارد؛ هم از سوی اقتصاددانان جریان اصلی و هم از سوی مخالفان سیاسی. نظرسنجی دانشگاه شیکاگو در فوریه ۲۰۲۵ نشان داد که حتی یک اقتصاددان هم با این ایده که «قرض گرفتن پول برای ایجاد ذخیره استراتژیک کریپتو به نفع اقتصاد آمریکاست» موافق نبود. دلایل آن ها متنوع است:

• نوسان قیمت: ذخایر معمولاً به دلیل ثباتشان ارزشمند هستند و یک دارایی نوسان خیز به سختی در این نقش می نشیند و نحوه ارزش گذاری و نگاه به این دارایی ها را پیچیده می کند.
• ریسک سیاسی: از آنجا که این ذخیره بر اساس یک فرمان اجرایی (و نه یک قانون مصوب) ایجاد شده، آینده آن به شخصی که در قدرت است گره خورده است. یک دولت در آینده می تواند این فرمان را لغو کند.
• نگرانی های امنیتی: یک استخر بزرگ و متمرکز از بیت کوین های دولتی، هدفی بسیار جذاب برای هکرهاست. رخنه گزارش شده در کیف پول های سرویس مارشال ها نشان می دهد که چالش حضانت جدی و حل نشده است.
• تاثیر بر بازار: تصمیمات دولت برای نگهداری یا فروش می تواند قیمت ها را جابجا کند، که برخی منتقدان استدلال می کنند این امر به دولت تسلطی نامتعارف بر بازار می بخشد.
• نگرانی های مالیات دهندگان: حتی اگر روش های تامین مالی خنثی از بودجه استفاده شود، باز هم سرمایه عمومی در معرض نوسانات بیت کوین قرار می گیرد و منتقدان زیر سؤال می برند که آیا تجدید ارزیابی طلا برای تامین مالی خرید بیت کوین، یک رویکرد سالم در مالیه عمومی (Public Finance) است یا خیر.

این ذخیره چگونه می تواند بر بازارهای بیت کوین تأثیر بگذارد؟

واضح ترین تأثیر آن در بُعد روانی و «درک عمومی» است. اینکه یک دولت به طور رسمی بیت کوین را به عنوان یک دارایی ذخیره به رسمیت بشناسد، به آن مشروعیتی می بخشد که می تواند دیدگاه سایر نهادها را به این دارایی تغییر دهد. تأثیر آن بر «عرضه» ملموس تر است: کوین هایی که به یک انبار غیرقابل فروش منتقل می شوند، از گردش بازار خارج می گردند؛ دقیقاً مشابه زمانی که کوین ها وارد خزانه داری بلندمدت شرکت های بزرگ می شوند.

انتخاب گزینه نگهداری بلندمدت به این معنی است که دولت اکنون بیت کوین را به عنوان دارایی ای می بیند که ارزش حفظ کردن برای آینده را دارد، نه بادآورده ای که باید سریعاً نقد شود. گزارش ها تخمین می زنند که سرویس مارشال های آمریکا پیش از اجرایی شدن سیاست ذخیره استراتژیک، حداقل ۱۸۵,۲۳۰ بیت کوین را به قیمت تقریبی ۱۵۰ میلیون دلار فروخته است. توقف این فروش ها، دینامیک و پویایی عرضه را به شدت تغییر می دهد.

این موضوع جنبه شفاف سازی نیز دارد که قانون گذاری می تواند آن را تقویت کند. پیشنهاداتی مبنی بر الزام انجام حسابرسی های رمزنگاری شده منظمِ اثباتِ ذخایر (Proof-of-Reserve)، می تواند به بازارها یک رقم شفاف و قابل تأیید از دارایی های حاکمیتی ارائه دهد؛ داده ای که تاکنون هرگز به طور قابل اعتمادی وجود نداشته است.

چه کشورهای دیگری ذخیره بیت کوین دارند؟

• السالوادور: قدیمی ترین نمونه از انباشت آگاهانه بیت کوین است. این کشور از سال ۲۰۲۱ بیت کوین را بخشی از استراتژی ملی خود قرار داد و در حال حاضر حدود ۷,۵۰۰ بیت کوین در اختیار دارد که از طریق خریدهای مستقیم در بازار (و نه مصادره) به دست آمده است.
• پاکستان: این کشور نیز در سال ۲۰۲۶ ایجاد یک ذخیره بیت کوین دولتی را اعلام کرد، اگرچه جزئیات و حجم دارایی های خود را فاش نکرده است.
• چین: مقدار زیادی بیت کوین در اختیار دارد (تخمین زده می شود حدود ۱۹۰,۰۰۰ بیت کوین)، اما این موجودی حاصل توقیف های مجری قانون است و چارچوب رسمی برای ذخیره استراتژیک ندارد.

درسی که حامیان بیت کوین اغلب به عنوان یک عبرت از آن یاد می کنند، کشور آلمان است. در سال ۲۰۲۴، دولت آلمان نزدیک به ۵۰,۰۰۰ بیت کوین مصادره شده از یک سایت سرقت اینترنتی را فروخت و حدود ۳.۵ میلیارد دلار درآمد کسب کرد. در آن زمان بیت کوین در محدوده ۵۸,۰۰۰ دلار معامله می شد. در کمتر از چهار ماه، قیمت بیت کوین از ۱۰۰,۰۰۰ دلار عبور کرد و باعث شد آن فروش زودهنگام، به عنوان از دست دادن یک ثروت عظیم تلقی شود.

نتیجه گیری

این ذخیره، تنها بخشی از یک تغییر و تحول گسترده تر در سیاست های حوزه کریپتو در آمریکاست. در همین دوره شاهد بودیم که قانون گذاران بانکی محدودیت های فعالیت های کریپتویی را کاهش دادند، یک قانون فدرال برای استیبل کوین ها (قانون GENIUS) در سال ۲۰۲۵ تصویب شد و بحث های فعالی بر سر «قانون CLARITY» (قانونی برای تعیین ساختار بازار و نحوه قانون گذاری دارایی های دیجیتال) شکل گرفت.

در این چشم انداز، ایجاد این ذخیره مستقیم ترین بیانیه از اهداف دولت است؛ دولتی که بیت کوین را وارد ترازنامه خود کرده است. با این حال، این اقدام در حال حاضر کمترین ماندگاری را دارد، دقیقاً به این دلیل که به جای قانون مصوب، بر یک اقدام اجرایی متکی است. به همین دلیل است که اکنون چندین لایحه در تلاشند تا به این ذخیره، مبنایی قانونی ببخشند. «قانون بیت کوین» (BITCOIN Act) به رهبری سناتور لومیس، بلندپروازانه ترینِ این طرح هاست که خزانه داری را موظف می کند سالانه ۲۰۰ هزار بیت کوین (در مجموع یک میلیون کوین) به مدت ۵ سال خریداری کرده و حداقل ۲۰ سال آن ها را نگهداری کند.

تلاش دیگر در مجلس نمایندگان، با عنوان «قانون نوسازی ذخایر آمریکا»، که در می ۲۰۲۶ ارائه شد، ذخیره فعلی را قانونی کرده و الزامات حسابرسی را اضافه می کند اما الزامی برای خریدهای جدید تعیین نخواهد کرد. تا اواسط سال ۲۰۲۶، هیچ کدام از این لوایح هنوز به قانون تبدیل نشده اند.

سوالات متداول

1. ذخیره استراتژیک بیت کوین چیست؟

   انباری از بیت کوین است که توسط دولت آمریکا به عنوان یک دارایی ذخیره بلندمدت نگهداری می شود. این نهاد با یک فرمان اجرایی در مارس ۲۰۲۵ ایجاد شد و موجودی آن از بیت کوین های مصادره شده توسط دولت تأمین شده است.

2. آیا دولت آمریکا بیت کوین دارد؟

   بله. این کشور بزرگ ترین دارنده دولتی شناخته شده در جهان است و تقریباً تمام دارایی آن ناشی از مصادره های جنایی و مدنی است، نه خریدهای بازار آزاد.

3. دولت آمریکا چقدر بیت کوین در اختیار دارد؟

   برآوردها رقمی بین ۲۰۰ هزار تا ۳۲۸ هزار بیت کوین را نشان می دهد. رقم حسابرسی شده رسمی واحدی وجود ندارد، زیرا کوین های توقیف شده ای که هنوز در مراحل قانونی هستند، دارایی قطعی دولت محسوب نمی شوند.

4. چرا یک کشور باید بیت کوین نگهداری کند؟

   دلایل معمول شامل عرضه محدود آن، پتانسیل آن به عنوان ذخیره ارزش بلندمدت، تنوع بخشی به دور از ارزهای سنتی، و کسب مزیت استراتژیک برای انباشت زودهنگام یک دارایی کمیاب است.

5. آیا بیت کوین جایگزین ذخایر طلا می شود؟

   خیر. این ذخیره، بیت کوین را در کنار طلا قرار می دهد و جایگزین آن نیست. اگرچه گاهی به بیت کوین “طلای دیجیتال” می گویند، اما تاریخچه بسیار کوتاه تر و نوسانات بسیار بیشتری دارد.

6. آیا کشورهای دیگر هم می توانند ذخایر بیت کوین ایجاد کنند؟

   برخی هم اکنون این کار را کرده اند. السالوادور از سال ۲۰۲۱ آگاهانه در حال خرید است، پاکستان در سال ۲۰۲۶ ایجاد ذخیره را اعلام کرد، و چین انبار بزرگی از بیت کوین های مصادره شده دارد بدون اینکه چارچوب رسمی برای آن داشته باشد.

7. آیا ترامپ بیت کوین را پول قانونی (Legal Tender) اعلام کرد؟

   خیر. رئیس جمهور آمریکا یک فرمان اجرایی برای ایجاد ذخیره استراتژیک امضا کرد. پول قانونی بودن یک وضعیت حقوقی کاملاً متفاوت است که در ایالات متحده در مورد بیت کوین صدق نمی کند.

8. آیا ذخیره استراتژیک بیت کوین در قانون آمریکا ثبت شده است؟

   در حال حاضر خیر. این ذخیره با یک فرمان اجرایی کار می کند که دولت بعدی می تواند آن را لغو کند. لوایح مختلفی برای تبدیل آن به قانون در جریان است، اما تا اواسط ۲۰۲۶ هیچ کدام تصویب نشده اند.

9. بیت کوین در ذخیره استراتژیک آمریکا چگونه نگهداری می شود؟

   تحت نظر وزارت خزانه داری در حساب های حضانتی کنترل شده. تأمین امنیت آن ها یک چالش واقعی بوده است: حسابرسی دولتی نشان داد که کوین ها به صورت متناقض در سازمان های مختلف نگهداری می شدند و گزارش هایی از تلاش برای سرقت از این کیف پول ها وجود داشته است.

10. آیا دولت آمریکا می تواند شبکه بیت کوین را کنترل کند؟

    خیر. در اختیار داشتن سهمی از عرضه، به معنای کنترل شبکه نیست. قوانین بیت کوین توسط شبکه غیرمتمرکز کاربران و ماینرها تعیین می شود و هیچ دارنده ای، هرچند بزرگ، نمی تواند پروتکل را تغییر دهد یا تراکنش های دیگران را مسدود کند.