نظارت بر بازار ارزهای دیجیتال (کریپتو) عمدتاً بین دو نهاد دولتی در ایالات متحده تقسیم شده است: کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) و کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC). به بیان ساده، SEC دارایی های رمزارزی را مدیریت می کند که رفتاری شبیه به سرمایه گذاری در یک شرکت دارند. در مقابل، CFTC بر دارایی هایی نظارت دارد که رفتاری شبیه به کالاها (Commodities) از خود نشان می دهند، و همچنین قراردادهای آتی و سایر مشتقات مرتبط با آن ها را قانون گذاری می کند. اینکه کدام نهاد بر یک توکن خاص اقتدار دارد، مستقیماً به نحوه طبقه بندی آن توکن بستگی دارد.
در این مقاله، به بررسی نقش ها و مسئولیت های هر یک از این دو نهاد اصلی قانون گذار ارزهای دیجیتال در ایالات متحده می پردازیم.
کمیسیون بورس (SEC) بر دارایی های دیجیتالی نظارت می کند که واجد شرایط «اوراق بهادار» باشند؛ در حالی که کمیسیون معاملات آتی (CFTC) بر دارایی هایی نظارت دارد که با آن ها به عنوان «کالا» رفتار می شود، به علاوه بازارهای مشتقه که بر پایه آن ها ساخته شده اند.
چرا قانون گذاری ارزهای دیجیتال تا این حد پیچیده است؟
قانون گذاری بازار کریپتو به این دلیل پیچیده است که این تکنولوژی، دهه ها پس از تدوین قوانینی که اکنون قرار است بر آن اعمال شود، به وجود آمده است. هسته اصلی قوانین اوراق بهادار و کالای ایالات متحده به دهه ۱۹۳۰ میلادی بازمی گردد. هیچ کدام از این قوانین با در نظر گرفتن یک دارایی جهانی، مبتنی بر نرم افزار و بدون مرز نوشته نشده اند.
مشکل عمیق تر این است که ارزهای دیجیتال کلاس دارایی بسیار پیچیده ای برای تعریف کردن هستند. یک توکن می تواند مانند سهام یک استارتاپ، مانند یک کالای خام، مانند یک ارز، مانند یک مجوز نرم افزاری یا ترکیبی از همه این موارد عمل کند. همچنین ماهیت آن می تواند در طول زمان تغییر کند. دو نهاد با مأموریت های متفاوت می توانند به یک دارایی واحد نگاه کنند و هر دو به طور منطقی چیزی در آن ببینند که زیر چتر اختیارات خودشان قرار می گیرد.
از آنجا که هیچ قانون مصوبی برای تعیین این مرز وجود ندارد، اقدامات قهری (Enforcement Actions) و پرونده های قضایی به روال معمول تبدیل شده اند که نتیجه آن سال ها بلاتکلیفی و ابهام در بازار بوده است.
شاید بپرسید چرا مقررات داخلی آمریکا برای سرمایه گذاران ایرانی مهم است؟ واقعیت این است که بازارهای مالی جهانی به شدت به تصمیمات نهادهای آمریکایی وابسته اند. با وجود تحریم ها و عدم دسترسی مستقیم کاربران ایرانی به وال استریت، تایید یک صندوق ETF یا جریمه شدن یک صرافی توسط SEC، موجی از نوسانات قیمت را ایجاد می کند که مستقیماً بر ارزش سبد دارایی (پورتفولیو) سرمایه گذاران در سراسر جهان، از جمله ایران، تاثیر می گذارد. شناخت این قوانین، بخشی از مدیریت ریسک در اقتصاد مدرن است.
نمایش بصری ابهام در طبقه بندی رمزارزها میان دارایی سرمایه گذاری، کالا و فناوری دیجیتال.
کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) چیست؟
کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) یک آژانس فدرال است که بازارهای اوراق بهادار را قانون گذاری کرده و قوانینی را که برای محافظت از سرمایه گذاران طراحی شده اند، اجرا می کند. کنگره آمریکا این نهاد را در سال ۱۹۳۴ و در پی سقوط فاجعه بار بازار سهام در سال ۱۹۲۹ ایجاد کرد تا با الزام شرکت های جذب کننده سرمایه عمومی به شفافیت و صداقت، اعتماد را به بازارها بازگرداند.
ایده مرکزی این نهاد «شفافیت اطلاعاتی» (Disclosure) است. زمانی که یک شرکت اوراق بهادار می فروشد، باید در SEC ثبت نام کرده و سرمایه گذاران را از حقایق بااهمیت (Material Facts) درباره آن سرمایه مانند سهام یک استارتاپ، مانند یک کالای خام، مانند یک ارز، مانند یک مجوز نرم افزاری یا ترکیبی از همه این موارد عمل کند. همچنین ماهیت آن می تواند در طول زمان تغییر کند. دو نهاد با مأموریت های متفاوت می توانند به یک دارایی واحد نگاه کنند و هر دو به طور منطقی چیزی در آن ببینند که زیر چتر اختیارات خودشان قرار می گیرد.
از آنجا که هیچ قانون مصوبی برای تعیین این مرز وجود ندارد، اقدامات قهری (Enforcement Actions) و پرونده های قضایی به روال معمول تبدیل شده اند که نتیجه آن سال ها بلاتکلیفی و ابهام در بازار بوده است.
شاید بپرسید چرا مقررات داخلی آمریکا برای سرمایه گذاران ایرانی مهم است؟ واقعیت این است که بازارهای مالی جهانی به شدت به تصمیمات نهادهای آمریکایی وابسته اند. با وجود تحریم ها و عدم دسترسی مستقیم کاربران ایرانی به وال استریت، تایید یک صندوق ETF یا جریمه شدن یک صرافی توسط SEC، موجی از نوسانات قیمت را ایجاد می کند که مستقیماً بر ارزش سبد دارایی (پورتفولیو) سرمایه گذاران در سراسر جهان، از جمله ایران، تاثیر می گذارد. شناخت این قوانین، بخشی از مدیریت ریسک در اقتصاد مدرن است.
کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) چیست؟
کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) یک آژانس فدرال است که بازارهای اوراق بهادار را قانون گذاری کرده و قوانینی را که برای محافظت از سرمایه گذاران طراحی شده اند، اجرا می کند. کنگره آمریکا این نهاد را در سال ۱۹۳۴ و در پی سقوط فاجعه بار بازار سهام در سال ۱۹۲۹ ایجاد کرد تا با الزام شرکت های جذب کننده سرمایه عمومی به شفافیت و صداقت، اعتماد را به بازارها بازگرداند.
ایده مرکزی این نهاد «شفافیت اطلاعاتی» (Disclosure) است. زمانی که یک شرکت اوراق بهادار می فروشد، باید در SEC ثبت نام کرده و سرمایه گذاران را از حقایق بااهمیت (Material Facts) درباره آن سرمایه است که به افراد اجازه می دهند روی قیمت آینده آن ها شرط بندی کرده یا پوشش ریسک ایجاد کنند. در حوزه کریپتو، CFTC بر قراردادهای آتی بیت کوین و مشتقات مشابه آن اقتدار دارد و به همین دلیل است که معاملات قانون گذاری شده آتی بیت کوین در صرافی های تحت نظارت CFTC مانند بورس کالای شیکاگو (CME) انجام می شود.
با این حال، قدرت CFTC روی بازارهای پایه یا اصطلاحاً بازار «اسپات» (Spot) — یعنی خرید و فروش واقعی خود کالا به جای مشتقات آن — محدود است. در بازارهای نقدی (اسپات) کالا، این نهاد می تواند با کلاهبرداری و دستکاری مبارزه کند، اما آن نظارت گسترده و روزمره ای که بر بازارهای مشتقه دارد را در بازار اسپات دارا نیست.
این محدودیت دقیقاً در مرکز بحث های نظارتی کریپتو قرار دارد. بسیاری استدلال می کنند که بیت کوین یک کالاست، اما در حال حاضر هیچ نهادی اختیارات کامل نظارتی بر بازار اسپات بیت کوین را ندارد و تنها یک شبکه ایمنی ضدکلاهبرداری وجود دارد.
CFTC مشتقات کالا مانند قراردادهای آتی، آپشن ها و سوآپ ها را قانون گذاری می کند. این نهاد هیچ اختیاری بر اوراق بهادار ندارد و نفوذ آن در بازارهای اسپات محدود است.
تفاوت های کلیدی SEC و CFTC
| موضوع | کمیسیون SEC | کمیسیون CFTC |
|---|---|---|
| نقش اصلی | محافظت از سرمایه گذاران، تضمین بازارهای منصفانه و شفاف اوراق بهادار | تضمین یکپارچگی و سلامت بازارهای مشتقات کالا |
| حوزه نظارت | اوراق بهادار: سهام، اوراق قرضه، قراردادهای سرمایه گذاری | قراردادهای آتی کالا، آپشن ها و سوآپ ها |
| حفاظت از سرمایه گذار | مأموریت اصلی است که از طریق قوانین شفاف سازی اجرا می شود | وجود دارد، اما حول محور یکپارچگی بازار تعریف می شود |
| بازارهای کالا | نقش محدود | حوزه اصلی (در مشتقات)؛ نقش محدود در بازار اسپات |
| بازارهای اوراق بهادار | حوزه اصلی | فاقد اختیار قانونی |
| اختیارات اجرایی (قهری) | گسترده: ثبت، شفاف سازی، کلاهبرداری، دستکاری بازار | گسترده در مشتقات؛ اما در بازار اسپات فقط در زمینه کلاهبرداری و دستکاری اختیار دارد |
اوراق بهادار (Security) چیست؟
اوراق بهادار یک ابزار مالی است که نمایانگر یک سرمایه گذاری بوده و خریدار در آن انتظار دارد از تلاش های دیگران سود کسب کند. سهام و اوراق قرضه نمونه های کلاسیک آن هستند. دسته ای که برای بازار کریپتو اهمیت دارد، «قرارداد سرمایه گذاری» (Investment Contract) است؛ یک اصطلاح حقوقی منعطف که برای توصیف توافقات سرمایه گذاری به کار می رود که شبیه سهام سنتی نیستند، اما کارکردی مشابه آن دارند.
اینکه آیا چیزی یک قرارداد سرمایه گذاری است یا خیر، توسط «تست هاوی» (Howey Test) تعیین می شود. این تست از یک پرونده دیوان عالی آمریکا در سال ۱۹۴۶ که مربوط به باغ های پرتقال بود، سرچشمه می گیرد. بر اساس تست هاوی، یک تراکنش در صورتی قرارداد سرمایه گذاری است که:
۱. شامل سرمایه گذاری پولی در یک شرکت یا تشکیلات مشترک باشد.
۲. با انتظار کسب سود ناشی از تلاش های دیگران همراه باشد.
اگر تمام این اجزا وجود داشته باشند، آن ابزار مالی، اوراق بهادار محسوب شده و تحت صلاحیت SEC قرار می گیرد. با اعمال این تست در دنیای کریپتو، معمولاً بحث روی عنصر آخر می چرخد: آیا خریداران برای ساخت پروژه و افزایش ارزش توکن روی یک تیم خاص حساب باز کرده اند؟ اگر پاسخ مثبت است، این توکن شبیه اوراق بهادار است. اگر شبکه از قبل غیرمتمرکز شده باشد و موفقیت آن به هیچ گروه واحدی وابسته نباشد، استدلالِ اوراق بهادار نامیدن آن ضعیف می شود.
در ادبیات اقتصادی و حقوقی ایران، معادل «اوراق بهادار» همان سهام شرکت ها و اوراق مشارکت است که تحت نظارت سازمان بورس ایران (SENO) قرار دارند. تست هاوی در واقع خط کشی است که مشخص می کند آیا شما یک دارایی را برای استفاده واقعی (مثل خرید طلا یا زمین) خریده اید، یا پول خود را به شخص دیگری داده اید تا با کار کردن روی آن برای شما سود بسازد.
تصویر مرتبط با مفهوم قرارداد سرمایه گذاری و بررسی معیارهای طبقه بندی یک توکن به عنوان اوراق بهادار.
کالا (Commodity) چیست؟
کالا یک دارایی پایه و قابل تعویض (Fungible) است که ارزش آن توسط بازار تعیین می شود، نه اینکه به عملکرد یک شرکت خاص گره خورده باشد. کالاهای سنتی شامل کالاهای فیزیکی مانند نفت خام، طلا، گاز طبیعی و محصولات کشاورزی مانند گندم و ذرت هستند. یک واحد از یک کالا از نظر عملکردی دقیقاً مشابه واحد دیگر است و قیمت آن توسط نظام عرضه و تقاضا تعیین می شود.
تعریف قانونی کالا بسیار گسترده است. وقتی مردم بیت کوین را یک «کالای دیجیتال» می نامند، منظورشان این است که رفتار آن بیشتر شبیه طلاست تا سهام یک شرکت: هیچ شرکتی آن را صادر نمی کند، تلاش های هیچ تیمی برای حفظ ارزش آن ضروری نیست، و به عنوان یک دارایی قابل تعویض معامله می شود که قیمت آن در بازار آزاد کشف می گردد. اتریوم (اتر) نیز غالباً به همین شکل توصیف می شود.
همین چارچوب، پایه و اساس این استدلال است که CFTC قانون گذار طبیعی و منطقی این دارایی ها محسوب می شود.
چرا کریپتو در یک منطقه خاکستری قانونی قرار می گیرد؟
کریپتو در یک منطقه خاکستری قرار دارد، زیرا یک توکن واحد می تواند همزمان ویژگی های اوراق بهادار و کالا را داشته باشد، و با بالغ شدن شبکه، می تواند از یک حالت به حالت دیگر تغییر ماهیت دهد. این نقطه، دقیقاً هسته اصلی دعوای SEC در برابر CFTC است. نحوه تکامل یک توکن معمولی را در نظر بگیرید:
- در مراحل اولیه، یک شرکت برای جذب سرمایه آن را می فروشد و وعده ساخت یک شبکه را می دهد؛ این کار توکن را شبیه یک قرارداد سرمایه گذاری می کند و پیکان را به سمت SEC نشانه می رود.
- اگر پروژه موفق شود و شبکه واقعاً غیرمتمرکز گردد، دیگر هیچ شخص یا گروهی برای ارزش آن حیاتی نیست و توکن شروع به رفتار شبیه یک کالا می کند؛ در اینجا پای CFTC به میان می آید.
- توکن های کاربردی (Utility) و توکن های حاکمیتی (Governance) پیچیدگی را بیشتر می کنند، زیرا ویژگی های مصرفی و سرمایه گذاری را با هم ترکیب می کنند.
برچسب گذاری بیشتر توکن ها به عنوان اوراق بهادار، اقتدار SEC را گسترش می دهد؛ در حالی که برخورد با آن ها به عنوان کالا، اختیارات CFTC را بسط می دهد. از آنجا که هیچ قانون شفافی برای تعیین این مرز وجود ندارد، اینکه چه کسی کنترل نظارتی را در دست دارد، مستقیماً به نحوه تفسیر هر یک از این دو آژانس از دامنه اختیاراتشان بستگی دارد.
نگاه SEC به دارایی های کریپتو چگونه است؟
کمیسیون SEC بسیاری از دارایی های رمزارزی را به عنوان اوراق بهادار می بیند، اگرچه شدت این نگاه با تغییر رهبری آن تغییر کرده است. خط مشی ثابت این نهاد «محافظت از سرمایه گذار» است: نگرانی آژانس این است که افرادی که توکن می خرند اغلب فاقد اطلاعات شفافی هستند که در صورت خرید یک سهام یا اوراق قرضه ثبت شده دریافت می کردند.
با این دیدگاه، عرضه های توکنی که از عموم مردم سرمایه جمع می کنند می توانند شبیه فروش اوراق بهادار ثبت نشده باشند. SEC از نظر تاریخی انتظار داشته که صادرکنندگان توکن، و گاهی صرافی هایی که آن ها را لیست می کنند، از قوانین ثبت و شفاف سازی تبعیت کنند.
در دوران گری گنسلر، این رویکرد یک برنامه نظارتی تهاجمی را به وجود آورد و آژانس ادعا کرد که بیشتر توکن ها در حوزه اختیارات آن قرار دارند. اما SEC در دوره پاول اتکینز لحن متفاوتی به خود گرفته است؛ با راه اندازی «کارگروه ویژه کریپتو»، لغو یا سازش در چند پرونده حقوقی برجسته، و صحبت درباره دسته بندی های شفاف و معافیت های احتمالی به جای اجرای قهری گسترده. در مارس ۲۰۲۶، SEC دستورالعملی رسمی در خصوص نحوه اعمال قوانین اوراق بهادار بر برخی فعالیت های کریپتو صادر کرد که CFTC نیز با آن همراه شد؛ این یک گام قابل توجه به سمت هماهنگی این دو نهاد به جای تقابل آن ها بود.
شدت برخوردهای نظارتی SEC تحت ریاست اتکینز به طرز چشمگیری کاهش یافته و از دعاوی حقوقی گسترده به سمت ارائه دستورالعمل های رسمی و شفاف تغییر مسیر داده است.
نمایش مفهومی نقش SEC در نظارت بر عرضه توکن ها، افشای اطلاعات و کاهش ریسک سرمایه گذاران.
نگاه CFTC به دارایی های کریپتو چگونه است؟
کمیسیون CFTC دارایی های پیشرو رمزارزی مانند بیت کوین را به عنوان کالا در نظر می گیرد و سال هاست که بر همین موضع استوار است. این نهاد مشتقات ساخته شده بر پایه آن ها را قانون گذاری کرده و مدت هاست که بر قراردادهای آتی بیت کوین در صرافی های ثبت شده نظارت دارد.
جایی که اختیارات CFTC پیچیده می شود، بازار اسپات (نقدی) است. از آنجا که قانون فدرال فقط در زمینه مبارزه با کلاهبرداری و دستکاری بازارِ کالاهای نقدی به آن اختیار داده است، CFTC می تواند یک کلاهبردار را که بازار بیت کوین را دستکاری می کند تحت تعقیب قرار دهد، اما نمی تواند آن نوع از الزامات جامع ثبت نام و قوانین رفتاری را که بر بازارهای مشتقه تحمیل می کند، برای صرافی های نقدی کریپتو نیز وضع کند.
این آژانس تلاش کرده تا نقش خود را در این زمینه گسترش دهد و هشدار داده که این خلأ قانونی باعث می شود بازارهای نقدی بدون نظارت کافی رها شوند. در دوران رهبری اخیر، این نهاد ابتکاراتی را به کار گرفته تا معاملات اسپات دارایی های دیجیتال و وثیقه های توکنیزه شده را نیز تحت نظارت خود درآورد.
جایگاه بیت کوین، اتریوم و ریپل (XRP) از نگاه SEC و CFTC
| دارایی | طبقه بندی | نقطه تماس نظارتی اصلی |
|---|---|---|
| بیت کوین (BTC) | کالا | CFTC (در بخش مشتقات)؛ عدم اقتدار کامل در بازار اسپات |
| اتریوم (ETH) | کالا (مورد بحث) | CFTC (در بخش مشتقات) |
| ریپل (XRP) | تفکیک بر اساس نوع تراکنش | تعیین شده توسط حکم دادگاه |
بیت کوین به طور کلی به عنوان یک کالا شناخته می شود که آن را به CFTC نزدیک تر می کند. قانون گذاران و دادگاه ها همواره از نامیدن بیت کوین به عنوان اوراق بهادار خودداری کرده اند و دلیل آن به تست هاوی برمی گردد: هیچ شرکتی پشت بیت کوین نیست و خریداران آن برای کسب سود به تلاش های مدیریتی یک تیم مرکزی وابسته نیستند. خود SEC نیز هرگز با بیت کوین مانند اوراق بهادار برخورد نکرده است.
دارایی بومی شبکه اتریوم یعنی اتر (Ether)، به طور گسترده به عنوان یک کالا در نظر گرفته می شود، اگرچه وضعیت آن بیشتر از بیت کوین مورد بحث بوده است. CFTC از اتر به عنوان یک کالا یاد کرده و بر قراردادهای آتی اتر و محصولات قانون گذاری شده آن، از جمله صندوق های ETF اتر که اکنون در ایالات متحده معامله می شوند، نظارت داشته است. در عمل، این موضوع اتر را در کنار بیت کوین در سمت کالاها قرار می دهد.
وضعیت XRP تا حد زیادی از طریق دعوای حقوقی حل و فصل شد. در پرونده SEC در برابر Ripple Labs که در دسامبر ۲۰۲۰ تنظیم شد، SEC ادعا کرد که فروش XRP توسط ریپل در واقع عرضه اوراق بهادار ثبت نشده بوده است. در نهایت مشخص شد که اگرچه برخی از معاملات مستقیم نهادی به عنوان تراکنش های اوراق بهادار محسوب می شدند، اما XRP فروخته شده به عموم مردم در صرافی ها اوراق بهادار نبوده است (زیرا خریداران آن طور که تست هاوی ایجاب می کند، به تلاش های ریپل وابسته نبودند).
نتیجه عملی این است که XRP آزادانه در صرافی های آمریکا معامله می شود و در آن معاملات ثانویه، به عنوان اوراق بهادار با آن برخورد نمی شود. این حکم، برای اولین بار از سوی یک دادگاه فدرال ثابت کرد که یک توکن واحد می تواند در یک نوع معامله اوراق بهادار باشد و در نوع دیگر نباشد.
تصویر مفهومی برای نمایش تفاوت وضعیت نظارتی دارایی های اصلی کریپتو و وابستگی آن به نوع تراکنش.
لایحه کلاریتی (CLARITY Act) چگونه می تواند نظارت SEC و CFTC را تغییر دهد؟
لایحه کلاریتی (CLARITY) یک قانون پیشنهادی فدرال است که با هدف پایان دادن به سردرگمی بین SEC و CFTC طراحی شده است. این لایحه می خواهد مرز صلاحیت این دو نهاد را به جای سپردن به نهادهای اجرایی و دادگاه ها، در دل قانون بگنجاند. مکانیسم اصلی آن دسته بندی دارایی های در نظر گرفته می شود، اگرچه وضعیت آن بیشتر از بیت کوین مورد بحث بوده است. CFTC از اتر به عنوان یک کالا یاد کرده و بر قراردادهای آتی اتر و محصولات قانون گذاری شده آن، از جمله صندوق های ETF اتر که اکنون در ایالات متحده معامله می شوند، نظارت داشته است. در عمل، این موضوع اتر را در کنار بیت کوین در سمت کالاها قرار می دهد.
وضعیت XRP تا حد زیادی از طریق دعوای حقوقی حل و فصل شد. در پرونده SEC در برابر Ripple Labs که در دسامبر ۲۰۲۰ تنظیم شد، SEC ادعا کرد که فروش XRP توسط ریپل در واقع عرضه اوراق بهادار ثبت نشده بوده است. در نهایت مشخص شد که اگرچه برخی از معاملات مستقیم نهادی به عنوان تراکنش های اوراق بهادار محسوب می شدند، اما XRP فروخته شده به عموم مردم در صرافی ها اوراق بهادار نبوده است (زیرا خریداران آن طور که تست هاوی ایجاب می کند، به تلاش های ریپل وابسته نبودند).
نتیجه عملی این است که XRP آزادانه در صرافی های آمریکا معامله می شود و در آن معاملات ثانویه، به عنوان اوراق بهادار با آن برخورد نمی شود. این حکم، برای اولین بار از سوی یک دادگاه فدرال ثابت کرد که یک توکن واحد می تواند در یک نوع معامله اوراق بهادار باشد و در نوع دیگر نباشد.
نتیجه گیری
لایحه کلاریتی (CLARITY) یک قانون پیشنهادی فدرال است که با هدف پایان دادن به سردرگمی بین SEC و CFTC طراحی شده است. این لایحه می خواهد مرز صلاحیت این دو نهاد را به جای سپردن به نهادهای اجرایی و دادگاه ها، در دل قانون بگنجاند. مکانیسم اصلی آن دسته بندی دارایی های دیجیتال و واگذاری هر دسته به یک نهاد ناظر است.
به طور کلی، این لایحه کلاسی به نام «کالاهای دیجیتال» را تعریف می کند — توکن هایی که ارزش آن ها از یک بلانام کنند یا CFTC یا هر دو، به این بستگی دارد که چه چیزی را لیست می کنند و آن دارایی ها چگونه طبقه بندی می شوند.
- صادرکنندگان توکن: آن ها باید بسنجند که آیا عرضه توکن آن ها شبیه یک قرارداد سرمایه گذاری است و با بالغ شدن شبکه شان، این وضعیت چگونه ممکن است تغییر کند.
- نهادهای حضانتی (Custodians) و کارگزاران: این شرکت ها با الزاماتی روبرو هستند که بسته به دارایی هایی که مدیریت می کنند و نهاد ناظر بر آن ها متفاوت است.
- سرمایه گذاران نهادی: موسسات مالی بزرگ از لحاظ تاریخی برای ورود به بازار کریپتو بدون شفافیت کامل نظارتی مردد بوده اند، هرچند این روند در سال های اخیر تغییر کرده است.
- سرمایه گذاران خرد: این شکاف نظارتی بر حمایت هایی که از یک دارایی می شود تاثیر می گذارد؛ اوراق بهادار دارای الزامات شفاف سازی هستند که اطلاعات بااهمیت را به خریداران می دهند، در حالی که کالاها نظارت فدرال سبک تری دارند.
سوالات متداول
-
چه کسی رمزارزها را در ایالات متحده قانون گذاری می کند؟
هیچ قانون گذار اختصاصی برای کریپتو وجود ندارد. SEC بر رمزارزهایی که واجد شرایط اوراق بهادار هستند نظارت می کند و CFTC بر رمزارزهایی که کالا محسوب می شوند، همراه با بازارهای مشتقه آن ها نظارت دارد.
-
تفاوت بین SEC و CFTC در چیست؟
کمیسیون SEC اوراق بهادار را قانون گذاری می کند و تمرکز آن بر حفاظت از سرمایه گذار از طریق شفاف سازی است. CFTC مشتقات کالا را قانون گذاری می کند و تمرکز آن بر یکپارچگی آن بازارهاست. اختیار آن ها در حوزه کریپتو بستگی به نحوه طبقه بندی یک دارایی دارد.
-
آیا بیت کوین اوراق بهادار است یا کالا؟
یک کالا. قانون گذاران و دادگاه ها همواره از برخورد با بیت کوین به عنوان اوراق بهادار خودداری کرده اند، زیرا فاقد شرکت صادرکننده است و خریداران به تلاش های یک تیم مرکزی وابسته نیستند.
-
آیا اتریوم اوراق بهادار است؟
این دارایی به طور کلی به عنوان یک کالا در نظر گرفته می شود و مشتقات و ETFهای قانون گذاری شده اتر در ایالات متحده معامله می شوند. با این حال پیش فروش آن در سال ۲۰۱۴ و مدل سهام گذاری (Staking) آن باعث شده وضعیت آن بیشتر از بیت کوین مورد بحث باشد.
-
آیا ریپل (XRP) اوراق بهادار است؟
دادگاه حکم داد که XRP هنگام معامله توسط عموم مردم در صرافی ها اوراق بهادار نیست، اما فروش مستقیم سازمانی آن جزو معاملات اوراق بهادار محسوب می شد. این حکم تفکیک شده با پایان یافتن پرونده در سال ۲۰۲۵ پابرجا ماند.
-
کمیسیون CFTC چه چیزی را قانون گذاری می کند؟
قراردادهای آتی، آپشن ها و سوآپ های کالا، از جمله مشتقات کریپتو مانند معاملات آتی بیت کوین. در بازارهای نقدی (اسپات) کالا، قدرت آن محدود به مبارزه با کلاهبرداری و دستکاری است.
-
کمیسیون SEC چه چیزی را قانون گذاری می کند؟
بازارهای اوراق بهادار، سهام، اوراق قرضه و قراردادهای سرمایه گذاری. این نهاد قوانین مربوط به ثبت نام، شفاف سازی اطلاعات و مبارزه با کلاهبرداری را برای محافظت از سرمایه گذاران اجرا می کند.
-
چرا قانون گذاران در حال بحث بر سر کریپتو هستند؟
زیرا بسیاری از توکن ها هم ویژگی های اوراق بهادار و هم کالا را دارا هستند و می توانند در طول زمان تغییر ماهیت دهند؛ بنابراین هر آژانس می تواند به طور منطقی ادعای اختیار کند و قانون هرگز مرز مشخصی ترسیم نکرده است.
-
تست هاوی (Howey Test) چیست؟
معیاری برخاسته از پرونده دیوان عالی در سال ۱۹۴۶ برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا یک دارایی، اوراق بهادار است یا خیر. این تست می پرسد که آیا «سرمایه گذاری پولی در یک تشکیلات مشترک، با انتظار کسب سود از تلاش های دیگران» وجود دارد یا خیر.
-
آیا مقررات کریپتو ممکن است در آینده تغییر کند؟
بله. کنگره در حال بررسی قوانینی برای ساختار بازار است (به ویژه لایحه CLARITY) که بازارهای اسپات کالای دیجیتال را به CFTC واگذار کرده و اوراق بهادار واقعی را نزد SEC نگه می دارد. تا اواسط سال ۲۰۲۶، این لایحه هنوز قانون نشده است.
