نیتن مک کالی، مدیرعامل انکوریج دیجیتال، چشم اندازی را ترسیم می کند که در آن عوامل هوش مصنوعی به عنوان “کنشگران اقتصادی تراز اول” عمل می کنند. او این آینده را به دنیای پیشرفته انیمیشن «جتسون ها» تشبیه می کند؛ جایی که این عوامل هوشمند می توانند در بستر پول نقد، کارت های بانکی و زیرساخت های رمزارزی به طور یکپارچه فعالیت کنند. در همین راستا، این بانکِ بومیِ حوزه کریپتو، تمرکز خود را بر توسعه «بانکداری مبتنی بر عوامل هوشمند» (Agentic Banking) دوچندان کرده است.
مک کالی در مصاحبه ای با کلوین اسپارکس از رسانه The Block در حاشیه «سمپوزیوم بلاک چین وایومینگ ۲۰۲۶»، اعلام کرد که این شرکت یک پلتفرم بانکداری ویژه هوش مصنوعی توسعه داده است. این پلتفرم مجهز به ساختار “احراز هویت عامل” (Know-Your-Agent) است تا بتواند چنین تراکنش های پیشرفته ای را تسهیل و قانون مند کند.
هوش مصنوعی؛ کنشگر جدید اقتصاد
مفهوم “Know-Your-Agent” (KYA) در واقع یک رویکرد نوین و الهام گرفته از قانون آشنای “احراز هویت مشتری” یا KYC است. در اقتصاد دیجیتال آینده، همان طور که هویت یک انسان برای افتتاح حساب بررسی می شود، هویت، سطح دسترسی و مالکِ یک هوش مصنوعی نیز باید برای جلوگیری از پول شویی و تخلفات مالی، به دقت احراز و تایید شود.
مک کالی در این باره گفت: «ما معتقدیم که در گذر زمان، عوامل هوش مصنوعی به کنشگران اقتصادی تراز اول تبدیل خواهند شد؛ به این معنا که آن ها دیگر تنها نقش مشاور را ایفا نمی کنند، بلکه خودشان مستقیماً تراکنش ها را انجام می دهند.» وی افزود که برای تحقق این امر، وجود مجموعه ای از کنترل ها و ساختارهای نظارتی ضروری است که «به آن ها اجازه دهد هم در شبکه های بلاک چین (On-chain) و هم با کارت های بانکی و زیرساخت های مالی سنتی تعامل داشته باشند.»
او برای روشن تر شدن این مفهوم توضیح داد: «اگر به نحوه تعامل افراد با دستیاران هوشمندشان در فیلم های علمی-تخیلی نگاه کنید، می بینید که دنیای انیمیشن “جتسون ها” یک نمونه بارز است. “جارویس” (دستیار هوشمند مرد آهنی) نیز مثال فوق العاده دیگری از این آینده است.»
در ماه مه، انکوریج دیجیتال (که یک ارائه دهنده خدمات مالی رمزارزی و یک بانک کریپتویی دارای مجوز فدرال است) پلتفرم Agentic Banking را راه اندازی کرد. بر اساس اطلاعات وب سایت این شرکت، این پلتفرمِ سازمانی برای امور مالیِ هدایت شده توسط هوش مصنوعی طراحی شده است و لایه ای از اعتماد، حاکمیت شرکتی و تسویه حساب را فراهم می کند که به موسسات اجازه می دهد بودجه هوش مصنوعی خود را تامین کرده و عواملی را که به نمایندگی از آن ها فعالیت می کنند، کنترل نمایند.
مک کالی به رسانه The Block گفت با وجود اینکه عوامل هوش مصنوعی همین حالا هم می توانند از برخی خدمات بلاک چینی و استیبل کوین ها استفاده کنند، اما اقتصاد کلان هنوز به طور کامل به زیرساخت های کریپتو مهاجرت نکرده است. او اظهار داشت: «ما می خواهیم تمام این زیرساخت ها را در یک پکیج جامع گردآوری کرده، در دسترس عوامل هوشمند قرار دهیم و عملاً مرحله بعدی تجارت و فعالیت های تراکنشی را کلید بزنیم.»
تصویری با جزئیات بالا (ماکرو) برای نشان دادن توانایی هوش مصنوعی در مدیریت حساب بانکی و ریزتراکنش ها به صورت کاملاً مستقل.
حساب های بانکی اختصاصی برای هوش مصنوعی
بنیان گذار انکوریج همچنین اشاره کرد که برای فعال سازی تجارتی که توسط هوش مصنوعی هدایت می شود، تنها ایجاد راهی برای پرداخت پول توسط این سیستم ها کافی نیست. این عوامل هوشمند به قابلیت های بانکی گسترده تری نیاز دارند که به آن ها اجازه دهد وجوه را هم ارسال و هم دریافت کنند.
مک کالی در این خصوص تصریح کرد: «ما فکر می کنیم که صرفاً ایجاد مکانیزم “پرداخت توسط هوش مصنوعی” راه حل درستی نیست؛ چرا که آن ها در واقع به حساب بانکی نیاز دارند. خود عوامل هوش مصنوعی باید بتوانند دستمزد بگیرند، پول دریافت کنند، آن را خرج کنند و در نهایت ارزش مالی را به شکلی کاملاً مستقل و منعطف بپذیرند.»
مک کالی همچنین پیش بینی می کند که شاهد جهش بزرگی در تراکنش های خُردِ مبتنی بر هوش مصنوعی خواهیم بود و شبکه های بلاک چین، بستر بسیار مناسبی برای تسهیل این ریزتراکنش ها (Microtransactions) هستند.
از منظر اقتصاد خرد، ورود هوش مصنوعی به عنوان یک تصمیم گیرنده مالی می تواند مدل های درآمدی کسب وکارها را متحول کند. به جای پرداخت حق اشتراک های ماهانه ثابت، اقتصاد آینده به سمت پرداخت های لحظه ای و بر اساس میزان مصرف (Pay-as-you-go) حرکت خواهد کرد که این موضوع به شدت نیازمند زیرساخت های مالی ارزان و سریع است.
وی در پایان افزود: «کارمزدهای شبکه بلاک چین (گس فی) در واقع نوعی ریزتراکنش محسوب می شوند؛ یک پرداخت بسیار کوچک در ازای دریافت یک خدمت. با بسط دادن این مفهوم به عوامل هوشمند، می بینیم که هوش مصنوعی ممکن است به جای خرید اشتراک کامل سرویس ها، صرفاً هزینه یک بار فراخوانی API (رابط برنامه نویسی اپلیکیشن) را پرداخت کند. اینجاست که برخی از کاربردهای تراکنش های خرد می توانند بسیار مفید و راهگشا باشند.»
نتیجه گیری
همگرایی هوش مصنوعی و خدمات مالی، دیگر تنها یک ایده علمی-تخیلی نیست، بلکه در حال تبدیل شدن به یک واقعیت اقتصادی ملموس است. همان طور که بررسی شد، برای استفاده حداکثری از پتانسیل هوش مصنوعی، این سیستم ها باید از حالت مشاوران منفعل خارج شده و به بازیگران اقتصادی مستقلی تبدیل شوند که توانایی دریافت، مدیریت و پرداخت وجه را دارند. برای کسب وکارهای امروزی و فعالان اقتصادی ایران، درک این تغییر پارادایم از «بانکداری سنتی» به «بانکداری مبتنی بر هوش مصنوعی و ریزتراکنش ها»، کلید بقا و توسعه در اقتصاد دیجیتال دهه آینده خواهد بود.
